“Je mag een ander kindje niet slaan”, leer ik mijn peuter. Zoals de meeste peuters verkent hij zijn grenzen. Een paar maanden lang kon hij er wat van en stond hij geregeld in een hoek, zat op zijn kamer of liep een snoepje mis. Uiteindelijk ging ook deze fase weer voorbij en is dit gedrag gestopt. Geslaagd, zou je denken.

Nu komt hij regelmatig huilend aanlopen in de speeltuin. Hij kreeg een klap. “Dat kindje mag me niet slaan!” zegt hij. “Klopt lieverd, je mag elkaar niet slaan”, troost ik hem. “Gaat het een beetje?”. Noah weet inmiddels goed dat slaan niet mag. Over een paar maanden gaat hij naar de basisschool. Ik maak me daar soms zorgen over. Wat als hij daar door een ander kind geslagen wordt en niets terug doet? Lopen zijn klasgenootjes dan niet massaal over hem heen? Wordt hij dan niet juist een mikpunt? Ik besluit hem de volgende keer te vertellen dat hij een kindje dat hem slaat terug moet duwen. Niet slaan, maar duwen. Mijn kind mag niet over zich heen laten lopen. Kom nou, zeg!

Het gebeurt al een tijd niet meer, dat Noah een klap krijgt. Maar ineens is het weer zover. Hij komt huilend naar me toe met een snee in zijn gezicht. In gedachten vloek ik de hele speeltuin bij elkaar.  Welk rotjong heeft mijn kind dit aangedaan? Noah is zo overstuur dat ik hem optil en de speeltuin uit loop. We gaan eerst die snee maar verzorgen. Eenmaal thuis en hij een pleister rijker kijken we samen even naar de televisie. Ineens bedenk ik me weer wat mijn voornemen was. “Noah,” begin ik “weet je nog dat dat kindje jou sloeg vandaag?”. -“Ja”. “Nou, als dat nog eens gebeurt, geef dat kind dan maar een duw terug.” Terwijl ik het zeg denk ik “Wat ben ik voor geflipte ouder?!”, maar goed, ik wil wel een weerbaar kind dat van zich afbijt. “Dus, als je de volgende keer geslagen wordt, geef je dat kind een duw.”

Ik leg hem ’s avonds op bed. “Mama?” -“Wat is er, jongen?”. “Als een kindje mij slaat, zal ik dan een grapje vertellen?” -“Een grapje?” antwoord ik verbaasd. “Ja, als ik dan een grapje vertel, gaat hij lachen”. Ik ben stil. “Ja”, vervolgt hij, “en als hij moet lachen, dan gaan we verder spelen.” Daar zit ik dan, met mijn crappy duw-advies. Mijn wijze, vredelievende peuter, daar kan ík nog wat van leren.

Lindy
Mama's & Mini's
Lindy (30) woont met haar gezin in Nederland, nadat zij in 2016 remigreerden vanuit Amerika. Daar kreeg zij samen met haar man Steven (39) zoon Noah (3) en terug in Nederland maakt zoon Sem (0) hun gezin compleet. Als zelfstandig tekstschrijver richt Lindy ook een mama lifestyle blog op, genaamd Tropenjaren.nl
Share on Pinterest