Een hashtag met een boodschap. Overgewaaid uit Amerika posten nu ook Nederlandse vrouwen hun verhaal. Schokkend om te zien hoeveel vrouwen slachtoffer zijn van seksuele intimidatie. Ik denk er nu de hele week al over na. Schrijf ik mijn verhaal op of houd ik m’n mond? Wat me een paar keer is overkomen, is dat wanneer ik erover vertelde, mensen zeiden dat ik “het misschien wel uitgelokt heb”. En ondanks dat ik nu weet dat dat klinkklare onzin is, weerhoudt het me toch nog voldoende om direct mijn verhaal op te schrijven. Tot vandaag. Deze hashtag is júist voor de vrouwen die altijd hun mond hielden, dus ik gooi alle registers open ;-).

Voor mijn 18e verjaardag kreeg ik een rijles cadeau. Een oudere man met een rijschool was bereid in het weekend voor te komen rijden, zodat ik verrast werd door een rij-instructeur op de stoep. Hartstikke leuk. Die eerste les werd vervolgd. Binnen een paar lessen bleek hij het wel gezellig te vinden, zo’n 18-jarig meisje naast hem. Al een paar keer hintte hij dat ik wel eens mee naar zijn huis mocht, dan kon ik zijn keyboard zien (waarom zijn keyboard mag Joost weten..). Dat wilde ik niet. Maar die afwijzing was nog niet voldoende reden voor hem om in te dimmen en tijdens de rijlessen legde hij af en toe zijn hand op m’n been. Ik durfde daar toen niets van te zeggen. Ontzettend ongemakkelijk zat ik in die auto en uiteindelijk stapte ik over naar een andere rijschool. Ik herinner me dat ik mijn eerste rij-instructeur nog af en toe zag tijdens de lessen met de nieuwe instructeur. Hij negeerde ons dan, terwijl rij-instructeurs anders altijd amicaal hun hand opsteken, en blokkeerde zelfs tijdens mijn tussentijds examen de weg waar ik overheen moest.

Een paar jaar later had ik mijn eerste serieuze baan. Een hele leuke baan met ontzettend leuke collega’s. Voor mijn werk interviewde ik mensen binnen het bedrijf om dit in het week- en maandblad te verwerken. Eén van die mensen was de onderdirecteur. Een man die me altijd iets te lang aanstaarde en graag naderhand nog een persoonlijk praatje hield. Ik werd er een beetje ongemakkelijk van, maar ik was zo jong en onzeker en durfde er dan ook echt niets van te zeggen. Na weer zo’n praatje liep ik z’n kamer uit, waarna hij me een pets op m’n kont gaf. Ik schrok me rot en liep zo snel als ik kon naar mijn collega’s. In het bedrijf heb ik dit gemeld en uiteindelijk bleek hij dit vaker gedaan te hebben en is hij (een aantal jaar later, maar goed) ontslagen.

Maar, alsof ik er een abonnement op had, ging het gewoon door. Bij de baan die ik daarna had, werkte ik samen met verschillende projectteams. Binnen mijn proeftijd was het alweer raak. Een projectleider begon mij te e-mailen met teksten die no way werk gerelateerd zijn. Ik antwoord niet, maar deze man gaat wél door. Op een gegeven moment durf ik niet meer naar de overleggen in angst voor die man. Nu ik weet wat er in zijn hoofd omgaat, voel ik me heel ongemakkelijk als hij mij ‘in het echt’ ziet. Een man die notabene thuis een vrouw en kinderen heeft! Via mijn manager is er op een gegeven moment wat van gezegd en hield het gelukkig op.

En dan heb ik het nog niet over de mannen die me te amicaal vastpakten net te laag op m’n heup of de vervelende gasten in het openbaar vervoer die me, vaak in groepjes, lastig vielen.

Lang heb ik gedacht dat dit erbij hoort als je een jonge vrouw bent. Ik ken talloze vrouwen bij wie dit soort situaties ook zijn voorgekomen. Daardoor leek het, heel bizar eigenlijk, normaal. Nu ik wat ouder ben en terugkijk op ‘de jonge ik’ kan ik die mannen wel voor hun kop slaan. Wat dachten ze wel?!

Dus #metoo. Omdat de wereld best mag weten wat voor probleem dit is en dit tij laat keren. Dat vrouwen en mannen gelijk staan en niemand meer denkt het recht te hebben aan een ander z’n lichaam te komen. Respect voor de vrouwen wiens verhalen nog veel heftiger zijn dan dat van mij, respect voor de mannen die vrouwen wel juist behandelen en respect voor alle ouders die hun zoons leren dat je van meisjes af moet blijven.

Lindy
Mama's & Mini's
Lindy (30) woont met haar gezin in Nederland, nadat zij in 2016 remigreerden vanuit Amerika. Daar kreeg zij samen met haar man Steven (39) zoon Noah (3) en terug in Nederland maakt zoon Sem (0) hun gezin compleet. Als zelfstandig tekstschrijver richt Lindy ook een mama lifestyle blog op, genaamd Tropenjaren.nl
Share on Pinterest