Vanaf de geboorte van Noah, keek ik uit naar iedere mijlpaal. Lachen, omrollen, kruipen, lopen, praten: het was allemaal even belangrijk. Wanneer hij iets nieuws deed, noteerde ik de datum en maakte foto’s en filmpjes om het te delen met familie en vrienden. Ook voelde ik een bepaalde sociale druk. In boekjes en op internet las ik wanneer hij nieuwe vaardigheden zou leren en ik zat er klaar voor. Afwachtend en opgewonden. Niets maakte mij zo trots als mijn baby met z’n nieuwe trucjes. Hij was alleen vaak iets later dan gemiddeld.

Zo ook met (duidelijk) praten. Dat heeft me eigenlijk nooit zo dwars gezeten. Het consultatiebureau wel. De testen die zij toepassen, zijn vooral op de fysieke- en mentale ontwikkeling gericht. Ook belangrijk, begrijp me niet verkeerd. Maar wanneer mijn kind daar maar een beetje van afweek, kreeg hij direct een stempel: achterstand. Ondanks dat ik het erkende, kon het me nog steeds weinig schelen dat hij wat onduidelijk sprak. Ik relativeerde: “als hij zestien is, kan hij heus verstaanbaar praten”.

Wat me wél wat kan schelen, is dat ditzelfde consultatiebureau niet kijkt naar zijn sociale vaardigheden. Zijn deze dan niet net zo belangrijk, vraag ik me verbaasd af. Waarom vraagt niemand daar naar? Is het waardevoller dat een kind van net drie vloeiend spreekt, dan dat het daadwerkelijk iets aardigs zegt?

Noah is ontzettend sociaal. Of het nu gaat om speelgoed delen, een ander iets gunnen, een gesprek beginnen, een compliment geven of een wildvreemde netjes gedag zeggen; Noah staat vooraan. Zo riep hij laatst door de speeltuin dat ik er prachtig uit zag (viel wel mee, over het algemeen ga ik niet zo ‘prachtig’ naar een speeltuin ;-)) en dat ik heel lief was. Dat is Noah. Op sociale vaardigheden had hij dan wel hoog op gescoord, maar helaas telt dat niet (!). Een beetje toezicht daarop bij de jaarlijkse controle, kan volgens mij helemaal geen kwaad. De basis van onze maatschappij ligt bij de kinderen en juist als ze zo jong zijn, zijn het net sponzen. Laten we ze daarom vooral volstoppen met vriendelijkheid, normen en waarden. Jong geleerd, is oud gedaan. En natuurlijk, het uitspreken van al die aardige dingen, is ook belangrijk ;-).

Al die mijlpalen kwamen uiteindelijk vanzelf wanneer hij er aan toe was. Ook spreken gaat steeds beter. En ondanks dat het toen niet op de checklist van het consultatiebureau stond, ben ik uiteindelijk toch het meest trots op zijn sociale vaardigheden en vriendelijke karakter.

Lindy
Mama's & Mini's
Lindy (30) woont met haar gezin in Nederland, nadat zij in 2016 remigreerden vanuit Amerika. Daar kreeg zij samen met haar man Steven (39) zoon Noah (3) en terug in Nederland maakt zoon Sem (0) hun gezin compleet. Als zelfstandig tekstschrijver richt Lindy ook een mama lifestyle blog op, genaamd Tropenjaren.nl
Share on Pinterest