Wereldwijd heb ik zo’n 176 miljoen(!) endozussen. Dat zijn vrouwen die net als ik endometriose hebben. Hoewel ik alle vrouwen ter wereld als mijn zusters beschouw en met stem en gedrag, een voorvechtster van empowerment ben, doet het mij in dit specifieke geval verdriet om er zoveel te hebben. Nog altijd voeren zij namelijk een strijd tegen deze aandoening.

Empowerment in de breedste zin kan alleen volledig ontplooid worden als alle vrouwen – en mannen overigens net zo goed – vrij zijn van ‘de krabbenmand’. Als die mondiaal in wat voor gemeenschap dan ook, wordt omgezet in collectieve steun, begrip, actie en inclusie. Wanneer je tussen wal en schip raakt, is je stem uiteindelijk het krachtigste instrument. Dit is mijn verhaal.

Ik groeide op in een instabiele en geïsoleerde omgeving, met lichamelijk en geestelijk geweld, chronische stress en vermoeidheid, chemicaliën in huis en slechte voeding. Als twaalfjarige had ik zoveel pijn door de ongesteldheid, dat ik mijn moeder smeekte om de huisarts langs te laten komen. Zijn advies was om de pil door te slikken; iets dat van mijn moeder niet mocht. De pil stond gelijk aan seks en prostitutie.

Eenmaal uit huis merkte ik dat mijn vriendinnen niet zo’n pijn hadden als ik en minder vaak ziek waren. In 2007 reed Max – mijn man – mij door rood naar het ziekenhuis, omdat een cyste op springen stond. Tussen 2007 en 2013 was ik fysiek niet fit en zwaarder dan ik vandaag de dag ben. Pas nadat wij drie jaar bezig waren met onze kinderwens, kwam de grootste omkeer in mijn leven. Eind 2013 kreeg ik een kijkoperatie om de situatie in de buik waar te nemen. Het werd uiteindelijk een ingreep van een paar uur, waarbij ik mijn eileiders verloor en vierdegraads endometriose werd weggebrand. De eerste tien maanden erna waren de beste uit mijn leven…

Eindelijk kon ik wandelen en rennen. Ik raakte letterlijk en figuurlijk veel gewicht kwijt. 99% van mijn spullen deed ik weg. Ik leerde over voeding en ontdekte wat voor mij werkte. Ik merkte dat plastic uit de keuken bannen, aanzienlijk verschil had op hoe ik mij voelde. Ik dook in de boeken en sloot mij op om van alles te weten te komen over endometriose en spiritualiteit. Ik genoot van de inzichten van diverse meesters, die vanuit de praktijk met uitzonderlijke geschiedenissen en persoonlijke groei te maken hadden gehad. Samengevat ging ik door een transformatie.

Ondertussen deed ik IVF. Laat ik het zo inkorten: de samenleving heeft geen idee wat dat met je doet. IVF lukte niet. In eerste instantie was het mijn grootste hartzeer. Daardoor ging ik op zoek naar de verhalen achter mijn verhaal – dus de familiegeschiedenis van generatie op generatie. Ik vond mijzelf opnieuw uit. Nu beschik ik over alle puzzelstukjes, ben sterker dan ooit en heb volledig vrede met het feit dat ik biologisch geen moeder ben. Nu pas begrijp ik wat voor bescherming dat biedt: ik hoef mij geen zorgen te maken over wel of niet genetisch iets doorgeven, kan mij focussen op mijn levensdoelen en de fragiele levenskwaliteit koesteren en bewaken. Na mijn gesprekken met vele endovrouwen realiseer ik mij bovendien maar al te goed hoeveel geluk ik heb, want velen kampen met klachten die ik niet heb.

Met endovrouw Gerlise Teseling bracht ik een petitie naar Den Haag om endometriose bij de regering op de kaart te zetten. Ik had een paar bijeenkomsten om suggesties te bespreken, vertelde mijn verhaal en deelde folders en – zonder flauw te doen over het nut ervan – gele lintjes uit. Rooskleurig is niet altijd de realiteit. Dat is niet erg. Beweging blijft voor mij als endovrouw de grootste uitdaging. Energietekort vul ik aan door voeding. Van inclusie en collectieve steun getuigt het bovendien helaas soms niet. Dat is wel erg. Voor de endometriose awareness maand schreef ik over mijn lijf:

Lichaam,

Niet standaard, dat is duidelijk

Links voor gestrengheid

Rechts voor barmhartigheid

Links storingen van verstandelijke aard

Rechts storingen van het hart

Dualiteit

Oh, balans in de middellijn

Zoals ieder mens?

Dankbaarheid, want alleen vermoeidheid

176 miljoen lichamen van endozusters

Oh, mijn stem draagt de groep

Maar dikke stroop laat niet bewegen

Zorgt voor splitsing in krachten

Oh, alsmaar reddende voeding

Stop strijd – stop

Wees stil, doe beter

Ooit bewezen, nu terugkomen

Zal terugkomen

Stap voor stap

Terugkomen

Dag voor dag

Blijven

Eeuwig

Weer rennen

Het voorjaar is begonnen. Laat de zon maar komen. Hardlopen, mis ik. Ik ben er bewust van. En jullie miljoen zussen, you are amazing women!

Dina-Perla de Winter (32), schrijfster en consultant

Share on Pinterest