In mijn vorige stuk hebben jullie kennis met mij kunnen maken; een jonge, actieve meid die achter haar glimlach een heleboel pijn en zorgen heeft. Endometriose beïnvloedt mijn leven dagelijks. Op het moment ben ik aan het herstellen van een grote operatie en kan ik nog niet zeggen wat voor effect dat op de korte termijn zal hebben. Het effect op de lange termijn is wel duidelijk. Een operatie verhelpt endometriose niet. In ieder geval niet voor altijd. Samen met een paar andere, jonge meiden schrijf ik wekelijks over het leven met deze aandoening. Welke hindernissen komen we tegen en wat moeten we allemaal doen om ons leven optimaal te kunnen leven. Op codegeel.com kun je onze verhalen volgen en via deze weg wil ik jullie meenemen in mijn gedachten en belevingen door endometriose.

De wekker gaat. Ik sta op en loop naar de badkamer. Ik voel al een zeurende pijn in mijn onderbuik. Het zal zo vast wel wegtrekken. Ik ga naar het toilet en krijg tranen in mijn ogen. Hoe kan ik toch steeds vergeten dat dit soms zo’n zeer doet?! Er is onder andere endometriose op mijn blaas en darmen ontdekt en daardoor heb ik erg veel last als ik naar het toilet ga. Op momenten dat ik ongesteld ben is het helemaal verschrikkelijk. Ik stap onder de douche en kijk naar mijn buik en zie dat deze niet zo opgezet is. Mooi! Dat is een goed teken. Ik eet wat, poets mijn tanden en zorg dat ik mezelf van een beetje make-up voorzie om representatief de dag door te komen. Doordat ik druk in de weer ben geweest om mijzelf klaar te maken, merk ik dat de buikpijn iets is toegenomen als ik vervolgens de deur uit loop.

Eenmaal op mijn werk is het knop om en gaan! Het leven van een leerkracht bestaat niet uit stil staan bij waar je last van hebt, maar een glimlach opzetten en je uiterste best doen voor je klasvol kinderen. Als de kinderen pauze hebben, ga ik even zitten. Dat had ik beter niet kunnen doen. Deze dag wordt een gevecht. Het huilen staat me nader dan het lachen en ik weet dat ik zo de knop weer om moet zetten. Ik heb enorme buikpijn en besluit om mijn medicijnen te nemen. Dit doe ik liever niet op school omdat ik er sloom van word en ook niet wil dat het mijn humeur aantast. Na een klein uurtje merk ik dat de medicijnen me verlichting geven, maar de pijn is niet weg. Nog geen uur later is de hevige pijn weer terug. Ik ben vanbinnen zo aan het verkrampen dat ik niet meer rechtop kan staan. Alles doet zeer en het liefst zou ik in de foetushouding op bed gaan liggen.

Op één of andere manier kom ik deze dag door en ga ik zo snel mogelijk naar huis. Onderweg in de auto begin ik te huilen. Ik heb zo ontzettend veel pijn en ik wil alleen maar dat het stopt. Ik bel mijn vriend, omdat ik het echt niet lang vol ga houden en zijn kalmerende woorden troosten me. Eenmaal thuis smijt ik mijn tas en jas in een hoek en kruip ik letterlijk de trap op naar boven. Ik ga in bed liggen en kan alleen maar huilen.

Ik huil nog steeds als mijn vriend zijn sleutel in het slot steekt. Hij komt naar boven en vraagt wat hij kan doen. Dit is voor hem het meest vervelende. Hij kijkt toe hoe ik lig te creperen van de pijn en hij kan niets. Omdat hij toch wat wil doen, maakt hij een kopje thee en een kruik klaar. Ik neem nogmaals medicijnen en kom in zijn armen tot rust. De blik op zijn gezicht vind ik vreselijk. Machteloosheid. Het straalt er aan alle kanten van af.

Na een uurtje val ik in slaap.

Voor velen van ons staat elke dag in het teken van omgaan met pijn en andere gevolgen van endometriose. We proberen manieren te vinden om te vechten tegen endometriose en vaak hoort hier (pijn)medicatie bij. Mijn advies is om een goede arts te zoeken die gespecialiseerd is in endometriose en elk gebruik van medicijnen goed te overwegen. Luister in deze strijd vooral goed naar jezelf en vraag bij twijfel een second opinion aan.

liefs,

Emmie

Share on Pinterest