Voordat ik begon te bloggen, nam ik me iets voor: geen zoetsappige verhalen over kinderen. Zelf waardeer ik bij anderen namelijk ook de échte verhalen. De mijn-kind-krijst-moord-en-brand-op-het-consultatiebureau en slapeloze-nachten verhalen. En de wat-is-dit-voor-flubberbuik en ben-ik-nu-voor-altijd-moe-en-lelijk verhalen. Gewoon, realistische verhalen.

Daarom besluit ik hier eens te vertellen over mijn inmiddels éénjarige. Want ik ben namelijk heel blij dat hij nu één jaar is.

Sem heeft de eerste zes maanden gehuild. Gehuild, gehuild, gehuild. Honger, dorst, kramp, zuur, chagrijnig, geen feng shui kamer, ik weet ook niet wat er aan de hand was. Dat was ook mijn lijfspreuk: “Wát is er nou?”. Hij gaf huilend antwoord. De hond vluchtte naar buiten. Zelfs mijn vrolijke peuter zei op een gegeven moment “Sehheeeem hoouuu op!”. We werden knettergek.

Wandelen in de kinderwagen ging niet. Draagzak niet. Box niet. Bed niet. Op visite gaan niet. Visite krijgen niet. Speen niet. Knuffel niet. Slapen NIET. Niet, niet, niet. Waar hij de energie vandaan haalde, geen idee. Waar ik het vandaan moest halen, was me nog een groter raadsel. ‘Moe’ was inmiddels niet meer toereikend. Versleten, uitgeblust, afgebrand. Zo voelde ik me.

Wat de oplossing uiteindelijk was voor het gehuil, is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Zelf houd ik me voor dat hij gewoon veelte actief was om een stil liggende baby te zijn. Zo geef ik er nog een positieve draai aan. Een andere reden heb ik ook gewoon niet. Artsen zagen niks vreemds en hij ontwikkelde zich verder gewoon goed.

Ondanks dat Sem allang niet meer de hele dag huilt, slaat mijn lijf nog steeds op hol wanneer ik een baby hoor huilen. Hartkloppingen, zenuwen, een waarom-troost-niemand-dat-kind gevoel. Ik kan het niet aanhoren. Op internet las ik eens dat een huilbaby een licht trauma kan veroorzaken. En, niet om zielig te doen, ik denk dat dat wel klopt. Waar anderen misschien op een roze wolk zaten, zat ik in een onweersbui. En dat is hoe dan ook wel jammer.

Maar na regen komt zonneschijn. Lekker cliché, maar het is wel waar. Sem is nu de vrolijkste baby van de hééééle wereld (zou mijn peuter zeggen). Slapen is nog steeds niet zijn ding, maar op de ‘occasional’ huilbui na, lacht hij nu de hele dag. Hij beweegt lekker, kletst een beetje, het is echt een tevreden kind. Dus ja, ik ben heel blij dat we zijn waar we zijn. Dat het geen huilbaby meer is, maar een lachende dreumes. Hoera, hij is één!

 

Lindy
Mama's & Mini's
Lindy (30) woont met haar gezin in Nederland, nadat zij in 2016 remigreerden vanuit Amerika. Daar kreeg zij samen met haar man Steven (39) zoon Noah (3) en terug in Nederland maakt zoon Sem (0) hun gezin compleet. Als zelfstandig tekstschrijver richt Lindy ook een mama lifestyle blog op, genaamd Tropenjaren.nl
Share on Pinterest