Wanneer een kind goed kan praten, maar nog te jong is om te snappen wat beleefdheid nu helemaal inhoudt, bevind je je als moeder in een gevarenzone. Blijkt. Kijk, de “dank je wel’s” en “mag ik alstjebliiieeeft’s” vliegen me om de oren. Dat je, echter, sommige dingen niet hardop zegt, is mijn peuter van drie jaar nog niet helemaal duidelijk. Dit heeft zich de afgelopen tijd voorgedaan:

  • “Mama, kijk dan, die mevrouw heeft dikke billen”, zegt hij terwijl we in de rij voor de kassa staan te wachten. Hij heeft het over de mevrouw voor ons. Dat kán niet anders. Ik zag het namelijk ook. Om de situatie te redden, zeg ik “Nou, Noah, ík heb toch helemaal geen dikke billen”, in de hoop dat de mevrouw denkt dat hij ’t over mij had. Leek me sterk, maar het is een poging waard. Maar nee. “Nee mama, jij niet! Die mevrouw voor mij!”. Inmiddels kijkt iedereen mijn kant op. Inclusief die mevrouw. Schaam!
  • Noah ligt op de stoel bij de tandarts. De assistente bekijkt geduldig zijn beweeglijke mond en kletst ondertussen met hem. Ik zit ernaast met een schreeuwende dreumes op schoot, welke probeert zichzelf ‘head first’ naar de grond te werpen. Ik ben dus blij dat de assistente zo haar best doet en Noah tevreden houdt. Ze kletsen over van alles. Ze vraagt hem hoe hij heet. “Noah” zegt hij, “En hoe heet jij?”. Ze vertelt haar naam. Ik verwacht dat hij haar naam herhaalt, maar in plaats daarvan gooit hij er, tot mijn schrik, uit: “Oh, maar ik dacht dat jij een ezel was!”.
  • Een Mickey Mouse blouse dragende mevrouw komt de speeltuin in. Noah zit op de schommel, het eerste toestel na de ingang. “Kijk, die mevrouw heeft een Mickey Mouse shirt aan!” Ik antwoord: “Dat klopt jongen, maar wil je misschien nu van de glijbaan?”, in de hoop dat hij niet doorgaat met deze Mickey Mouse-gate. “Nee maar mama, Mickey Mouse is niet voor grote mensen. Mickey Mouse is voor kindjes!”.
  • Ook ontdekt hij langzaam wat ‘grapjes maken’ is. In een rustige kledingzaak loopt hij naast me. De verkoopster staat vlakbij wat kleding op te vouwen en wat andere klanten kijken in stilte in de rekken. Ineens laat hij een keiharde wind. Uit gewoonte zeg ik lachend: “Zo, Noah, wie was dat?”, waarop hij lachend zegt: “Jij, mama.”

Lindy
Mama's & Mini's
Lindy (30) woont met haar gezin in Nederland, nadat zij in 2016 remigreerden vanuit Amerika. Daar kreeg zij samen met haar man Steven (39) zoon Noah (3) en terug in Nederland maakt zoon Sem (0) hun gezin compleet. Als zelfstandig tekstschrijver richt Lindy ook een mama lifestyle blog op, genaamd Tropenjaren.nl
Share on Pinterest