Twee kinderen hebben is natuurlijk wonderful, maar het vraagt ook om een stukje multitasken. Niet alleen voor de kinderen, ook het huishouden vergt tijd, sociale contacten gaan door, verplichte contacten zoals de tandarts, consultatiebureau en doktersbezoeken helaas ook en mijn favoriet: de boodschappen (bleh) vraagt ook steeds meer van mijn kostbare tijd. En hoe zeer ik ook probeer alle ballen in de lucht te houden, soms valt er wel eens één. Of twee.

  • Tijdens de kraamtijd gebeurde dit: Ik deed de baby in bad. Net zoals ik dat deed met de oudste, zette ik het badje in de babykamer. Ik til na het badderen de baby naar de commode en begin hem af te drogen. Ik hoor water op de grond kletteren. Voordat ik ‘huh?’ kan denken, rent m’n peuter weg met de stop van het badje in zijn handen.
  • Net wanneer ik eindelijk m’n joggingbroek voor een spijkerbroek heb verruild, een beetje make up op heb gesmeerd, de baby verschoond, gevoed, aangekleed, in z’n jas gehesen en liggend in de kinderwagenbak heb klaar om naar buiten te gaan, ligt m’n peuter ineens slapend op de bank.
  • “Even boodschappen doen” is nu “vandaag proberen we om boodschappen te doen (of überhaupt de deur uit te komen tussen alle hapjes, slaapjes, boterhammen en huishoudelijke taken in)”.
  • Zo, nu eerst Bumba aan op de televisie, zodat de baby (lees: ik) ook een relax-moment heeft. Peuter: “Mamaaaa, ik wil niet Bumba kijken. Mamaaaa. Mamaaa. Mamaahaaaaaa, niet Bumba. Mamaaaaa, zullen we anders kleuren? Mamaaaa!”
  • De jongste doet eindelijk zijn middagdutje. Nu even twee uur stil zijn, zodat ‘ie niet wakker schrikt. Op dat moment ontdekt peuter Noah hoe de Apple TV werkt en galmt het met 140 decibel door het huis: “HET ZAAAAAANDKASTEEL, HET ZANDKASTEEL AAN ZEE”.
  • Ik heb een afspraak op het consultatiebureau voor beide kinderen. Ik weet dat baby’s en dreumesen ontkleed op de weegschaal moeten, dus ik begin de jongste uit te kleden. Tot mijn schrik moet de oudste ook ontkleed worden. Met één hand op mijn -toen nog- baby, onder toeziend oog van 486 starende zusters en dokters, probeer ik met klotsende oksels de trui van mijn peuter uit te trekken. Dat lukt natuurlijk niet. Slechts drie seconden haal ik mijn hand van mijn baby om de trui in een harde ruk over z’n hoofd te trekken en hop, daar stort mijn baby ter aard. Godzijdank ving ik hem aan een been op en zweefde hij slechts een millimeter boven de grond. Waarop een bijdehante dokter zegt “Sja, je mag je baby ook nooit loslaten.” 1-2-3-4-….. grrrr.

Lindy
Mama's & Mini's
Lindy (30) woont met haar gezin in Nederland, nadat zij in 2016 remigreerden vanuit Amerika. Daar kreeg zij samen met haar man Steven (39) zoon Noah (3) en terug in Nederland maakt zoon Sem (0) hun gezin compleet. Als zelfstandig tekstschrijver richt Lindy ook een mama lifestyle blog op, genaamd Tropenjaren.nl
Share on Pinterest